Kiedyś zakładałam, ze nie wolno mi marzyć, nie wolno mi chcieć tego co inni, nie wolno mi mieć nadziei ani sensu.
            Kiedy dochodziłam do wniosku, że to wszystko dookoła nie ma większego sensu czułam się oszukana i przestałam, szukać, być, mieć nadzieję bo po co. Przestałam być szczęśliwa na długo przed tym nim zaczęłam. Robić coś od dupy strony to moja specjalność.
            Kiedy odkryłam, że wszyscy ludzie to egoiści i hipokryci włącznie ze mną też się podłamałam wiedząc, że nie mogę tego zmienić.
            Kiedy okazało się, że człowiek w swej istocie nie jest ani zły ani dobry, racja leży po niczyjej stronie a wszyscy żyjemy tylko w ułudnym systemie przekonań, systemów i reguł nie podeszłam do tego z odpowiednim nastawieniem przez co mnie pochłonęło.
            Taki kryzys światopoglądowy który kazał mi się uwolnić od tego wszystkiego jednak nie dawał wystarczającej psychicznej mocy przebicia się przez to co dookoła.
            W końcu doszłam do wniosku, że nie warto, że przecież mogę funkcjonować w tej iluzji, kochać w pełny choć egoistyczny sposób, ze mogę naginać zasady, tworzyć swoje, manewrować tak by nie zaliczyć gleby.
            I tak nadzieja i wiara w siebie chodź nieistotna stała mi się rzeczą a nie bytem idealnym, stała mi się narzędziem, które nadaje mi rytm i spokój, kieruje na cel.
            Zaakceptowałam to, ze człowiek jest egoistą i zaczęłam to przyjmować jako fakt niezmienny, swój jedynie egoizm przeistaczając w jak najszlachetniejszą i mniej szkodliwą formę.
            Fakt, że nie jestem ani dobra ani zła tez pomógł mi się uporać z pewnymi sprawami.  Przestałam przywiązywać tak dużą wagę do pewnych spraw, w ogóle do życia, które tak w sumie to nawet i dziś mogłoby się skończyć. Takie „miej wyjebane a będzie ci dane”.
            Przyjmuje to co jest jednocześnie starając się, dążąc do upragnionej wizji by w końcu móc robić to co chce.

*Taki jest jednak zawsze pierwszy odruch beznadziejności: wiara, że w samotności cierpienie zahartuje się i wysublimuje jak w ogniu oczyszczającym. Mało ludzi potrafi naprawdę znieść samotność, ale wielu marzy o niej jak o ostatniej ucieczce. Podobnie jak myśl o samobójstwie, myśl o samotności bywa najczęściej jedyną formą protestu, na jaką nas stać, gdy wszystko zawiodło, a śmierć ma w sobie jeszcze ciągle więcej grozy niż uroku.*


"Tak się zastanawiam, czy nie zakończyć tego bloga. Jaki on ma jeszcze sens? Kiedy życie się intensyfikuje, wszystkie silne wrażenia i emocje pozostają w pamięci na tyle trwale, że nie ma po co ich gdzieś spisywać. I wcale niekoniecznie chce się nimi dzielić.

Czyżby było to pożegnanie? "

            We mnie wydają się dziać rzeczy dla mnie ważne i zaskakujące a jednocześnie słychać moje niemyślenie. Dookoła dzieje się jakby więcej a ja cały czas w niepokoju czekam nawrotu mojego fatalnego stanu a tu nic. Ciągle zastanawiam się kiedy walnie-a tu nic. Zostaje tylko strach bo tak za spokojnie i tak jakoś dziwnie radzę sobie z tym co czuję – lepiej niż myślałam, ba, lepiej niż kiedykolwiek.
            Radzę sobie z tym co dookoła i nawet z chwilowymi kryzysami. Z „przerażeniem” zastanawiam się bo nie pamiętam kiedy ostatnio płakałam. A jak łzy leciały to tylko ze złości.
            Może chodzi o to, że już tak byłam przeciążona swoimi myślami, że w końcu puściło?
            To nie tak, że wszystko się poukładało i wyjaśniło. Wszystko jest tak jak wcześniej a nawet doszło kilka kłopotliwych spraw ale już mnie tak nie przerażają. Chyba to wszytko sprowadza się do odpowiedniego stanu umysłu i nastawienia. Mój się zmienił – nie wiem dlaczego. Jest stabilniej, lepiej ale i dziwnie pusto.
            Nie myślę o tym, że jestem beznadziejna ani o tym, ze jestem super. Nie myślę o tym czy jestem ładna czy brzydka. Nie myślę o sobie tylko działam.
             Wychodzę z tego mojego zainteresowania tylko sobą by interesować się tym co dookoła. Nie wiem naprawdę dokąd mnie to zaprowadzi czuję tylko, ze dupa zrobiła mi się twardsza. Czyżby optymizm na siłę zadziałał?

            Wyłączyłam destrukcyjne myślenie i nadwrażliwość jednocześnie nie zauważając, że wyłączyła się też wyrozumiałość dla ludzi, trochę empatii. Już nie staram się nie być hipokrytką-to niemożliwe. Już nie staram się patrzeć na ludzi lepiej. Czasami po prostu nazywam ich głupcami zapominając , ze to ja jestem tym największym.

Zostało tyko jedno – strach, lęk.
Ten przed niektórymi ludźmi.
Ten przed sobą.
Ten przed otworzeniem się.
Ten przed zranieniem.
Ten przed życiem.
I ten przed bólem, który się przetransformował albo znikł, że wróci.
Powoli go oswajam.

           Wydaje się, że najgorszy czas kiedy zachowywałam się jak totalna żałosna wywłoka minął. Trochę przetransformowałam się w zgorzkniała i cyniczną dziewczynę ale uznaję to jako mechanizm obronny.
           Nie wiem czy to zasługa słońca, czy tego, że na w końcu pojawiły się sprawy, w które trzeba się zaangażować i włożyć w nie nieco pracy. Pewnie to zasługa kilku ludzi a może tego, że po prostu miałam dosyć użalania się albo chodzi o to, że na horyzoncie pojawiło się coś nowego. A w każdym bądź razie pojawia się, rośnie.
           Coś czego nie mogłabym nazwać, zakochaniem, miłością ale tez nie przyjaźnią. Jednak jest to coś ponad w ważności innych relacji. Coś co wydaje się być początkiem, czegoś większego albo już tego zwieńczeniem. I ni chuja nie przypomina to tamtego pierwszego zakochania, które było znacznie intensywniejsze, zabarwione emocjonalnie i dotkliwsze.
           Gdzieś w głębi czuję, że przez ten czas dorobiłam sobie już tyle teorii, blokad, że sama hamuję swoje emocje. Tak – hamuję. Nie pozwalam im w pełni dojść do głosu. Wiem, że jak puszczę w głąb moje myśli to będzie koniec – znowu wrócę do stanu przed.
Dlatego przestawiłam się na tryb "Rób jak najwięcej byle tylko nie myśleć." Lepiej mi to służy niż tryb "Mam to wszystko w dupie skoro w głowie nie mogę sobie poukładać." Teraz w dupie mam właśnie to co czuję.
           Jednak boję się, że przez moje myśli, moje „rozmyślania” nigdy już nie będę w stanie w pełni tego czuć – jak za pierwszym razem, że ci ludzie którzy jakoś tam mnie krzywdzili mają wpływ teraz na to jak odczuwam miłość.
           Kojarzę jak przez mgłę, że przez ostatnie dwa lata od pierwszego zakochania przestudiowałam sobie wszystkie związki, zależności międzyludzkie i unikałam każdej możliwości poczucia motylków w brzuchu jak ognia - bo inaczej bym się spaliła.
           Widzę jak brak mi dystansu, a jednocześnie jest on cholernie wielki. Dobrze zdaję sobie sprawę, że to uzależnienie i strofuję się za każde dalsze wyobrażenia, które i tak wracają. Hamuję się jak cholera, i śpieszę się by się odizolować, zdystansować bo boję się, że to w końcu pęknie i uderzy we mnie ze zdwojoną siłą.

A wtedy to się chyba kurwa nie pozbieram.
Fakt, że mogę go/ich widzieć, obserwować w ogóle nie pomaga.

            Brak weny. Brak gotowych pomysłów. Blog systematycznie obniża loty. Myśli krążą gdzieś niewysłowione, gdzieś się kotłują i nagle nie mogą ujść. Tak, te  myśli, które zazwyczaj zaklinałam w literkach.
            Może, może dlatego, ze ostatnio tych myśli za dużo i za razem za mało. Kiedyś chociaż pisałam, teraz nie umiem ani mówić, ani pisać, za dużo niezrozumienia, bo w głowie zamiast standardowego jednego egzemplarza siedzi dwóch facetów – jednocześnie.


Dwie najmniej odpowiednie osoby.
Oszaleję.

            Dzisiaj znajoma z klasy powiedziała mi, że czasami się zastanawia kiedy ja dorosnę, dojrzeję. Zaczęłyśmy spekulować; za 5, 10 lat. W końcu stanęło na NIGDY. Szczerze rozśmieszyło mnie to stwierdzenie.
            Już wyjaśniam. Zazwyczaj na co dzień, wśród ludzi gdy mam w miarę dobry humor zachowuję się po prostu dziecinnie, infantylnie. Śmieje się z wszystkiego, głośno, wygłupiam się. Można poczuć się jakby obcowało się z bardzo ruchliwą 5latką. Nigdy nie silę się na wyglądanie albo bycie mądra. Ba, nawet częściej udaję głupsza niż jestem. Dlatego tak wielu ludzi uważa mnie za niezbyt bystrą i do tego z ADHD.
            Często zastanawiałam się skąd się to bierze. Może chodzi o to, że boję się rutyny, może o to, że nigdy nie chciałam być jak reszta – zwykła. Może to takie zastrzyki endorfin, których po prostu potrzebuję. Może tęsknię do czasów dzieciństwa a dorosłych uważam za wyprute z życia wraki. Może to pewna formy obrony przed światem, żeby nikt nie poznał jaka jestem.
            Myślę, że z wszystkiego po trochu. Wyobraźcie sobie, że w sumie to czuję się bezpiecznie w takiej skórze choć nadal nie wiem czy to moja skóra.
            Jednak takie zachowania ciągną za sobą kilka nieodłącznych skutków. Bywam irytująca, w szczególności dla osób, które znają mnie krótko. Często też takie zachowanie wiąże się z lekceważeniem ze strony niektórych. No bo kto poważnie traktuje dziecko?
            Zmienia też charakter relacji na mniej szczere. Czy dziecko zrozumie? Czy mężczyzna może obdarzyć miłością kobietę o psychice dziecka? Czy można się zwierzyć dziecku? Czy dziecko doradzi?
            Stan faktyczny? Czasami wydaje mi się, że duchem jestem starsza niż mój dziadek.